«Καλό αντικείμενο» και «Κακό αντικείμενο»

Ξέρουμε ότι για τον Freud το παιδί βρίσκει στο μητρικό στήθος ένα πρώτο αντικείμενο ενορμήσεων. Αυτό το μερικό αντικείμενο (που δεν είναι η μητέρα στο σύνολο της) καταπίνεται, κατά τη Μ. Klein, συγχρόνως με το γάλα, ενδοβάλεται. Το παιδί το βιώνει ως μέρος του εαυτού του. Στον ψυχισμό του παιδιού, η εμφάνιση της ενόρμησης συνοδεύεται έτσι από ένα ψυχικό αναπαριστάνον που είναι η φαντασιακή παρουσία, η φαντασίωση του στήθους ως αντικείμενο.

Από την άλλη, στην περιγραφή της Μ. Klein, το αντικείμενο στήθος γίνεται αντιληπτό ως «καλό» όταν ανταμείβει, ως «κακό» όταν αρνείται την τροφή και αποστερεί. Μπορούμε λοιπόν να πούμε ότι στο φαντασιακό του παιδιού συγκροτείται εσωτερικά η φαντασίωση ενός καλού αντικείμενου και η φαντασίωση ενός κακού αντικείμενου.

Για τη Μ. Klein οι φαντασιώσεις σχετικές με το καλό αντικείμενο διαρθρώνονται στις λιβιδινικές ενορμήσεις, οι φαντασιώσεις, σχετικές με το κακό αντικείμενο διαρθρώνονται στις καταστρεπτικές ενορμήσεις, έτσι ώστε από την αρχή το στήθος που ενσωματώνεται φαντασιακά διαχωρίζεται σε καλό, ιδανικό αντικείμενο και σε κακό, καταδιωκτικό αντικείμενο, του οποίο, η δυαδικότητα αντιστοιχεί στη δυαδικότητα της ζωής και του θανάτου.